Qadir Ramazanov Qəbələ futbolunun ümidverici simalarından biri sayılan sumqayıtlı gəncdir. U-19 millisinin əsas heyət üzvü olan futbolçu hələlik "Qəbələ"nin əsas komandasında möhkəmlənə bilməsə də, gələcəyini məhz bu klubla bağlayır.
Qədir Ramazanov bu və digər mövzular barədə İdman.biz-ə müsahibə verib.
– Qədir, futbola necə gəldiniz?
– Təxminən üçüncü sinifdə oxuyanda məhəllədə futbol oynayırdım. İlk məşqçim İsmayıl müəllim olub – məndə futbolçu potensialını da ilk o görmüşdü. Daha sonra "Qəbələ" akademiyasına baxışa çağırıldım və bu mərhələni uğurla keçdim. Ardınca U-13 komandasında çıxış etməyə başladım.
– Qəbələyə köçməyinizə valideynləriniz necə yanaşdı? Yəqin ki, etiraz edirdilər.
– Əlbəttə, etiraz edirdilər (gülür). Onlar istəyirdilər ki, təhsil birinci yerdə olsun. Amma futbol naminə Qəbələyə köçmək lazım idi. Bu məsələdə nənəm, yəni atamın anası işə qarışdı. O, ilk gündən idmanla məşğul olmağımı dəstəkləyirdi və nənəyə qarşı çıxmağa heç kim risk etmədi (gülür). Elə o vaxtdan futbol mənim üçün birinci yerdədir.
– Niyə yarımmüdafiədə oynayırsınız? Bu, sizin seçiminizdir, yoxsa məşqçilərin qərarı?
– İlk gündən bu mövqedə oynamamı məşqçilər qərarlaşdırıblar. Bütün uşaqlar kimi mən də hücumda oynamaq istəyirdim, amma tezliklə onların haqlı olduqlarını başa düşdüm. Hələ də yarımmüdafiədə çıxış edirəm.
– Bu il 20 yaşınız tamam olur və bu, U-19 səviyyəsində son mövsümünüzdür. Millidə əsas heyət üzvüsünüz, amma klubda bütün çempionat ərzində cəmi bir dəfə – "Qarabağ"la oyunun sonunda meydana çıxmısınız. Bunun səbəbi nədir?
– Açığı, bilmirəm və heç vaxt bu barədə çox düşünmürəm. Sadəcə məşq edirəm və öz vaxtımı gözləyirəm. Düzü, milliyə çağırışlardan sonra əsas komandada daha tez-tez oynayacağımı düşünürdüm. Amma hələlik yalnız gənclər komandasında çıxış edirəm. Düşünürəm ki, məşqçi gənc futbolçuları qoruyur, onları dərhal "odun-alovun" içinə atmaq istəmir. Mən mütəmadi olaraq dublda oynayıram və istənilən an əsas heyətə çıxmağa hazıram. Razıyam ki, 20 yaşında futbolçu artıq daimi oynamalıdır, amma məşqçi vəziyyəti daha yaxşı bilir. Kaxaber Tsxadadze bir dəfə mənə şans verib və düşünürəm ki, yenə verəcək.
– Beş ildən sonra özünüzü harada görürsünüz?
– Niyə mənim üçün doğma olan "Qəbələ"də qalmayım ki? Futbolçu komandaya həm çətin, həm də yaxşı günlərində sadiq olmalıdır. Əgər klubun mənə ehtiyacı olduğunu hiss etsəm, qarşıya qoyulan hədəflərdən asılı olmayaraq burada qalacağam.
– Deyirsiniz ki, əsas heyətlə bağlı vəziyyət sizi incitmir. Amma problemlərinizi kiminləsə bölüşürsünüzmü?
– Evdəkiləri üzmək istəmirəm, ona görə də bu mövzuda onlarla ümumiyyətlə danışmıram. Nənəmlə isə heç vaxt. O, millidəki oyunlarımı görür və çox sevinir. Çətinliklərimi bilməsinə ehtiyac yoxdur. Əsasən komanda yoldaşlarımla və daha yaşlı futbolçularla məsləhətləşirəm. Onlar məni dəstəkləyirlər.
– Milli komanda barədə danışaq. Əsas yığmanın məğlubiyyətlərinə hamı öyrəşib. Bəs gənclər niyə uduzur? Axı siz həmyaşıdlarınızla oynayırsınız.
– Hamısında uduzmuruq. Məsələn, Moldova ilə heç-heçə etdik. Bəli, Niderland, Uels və İslandiyaya uduzmuşuq. Amma bu yaşda onların futbolçuları artıq Avropanın top klublarında çıxış edirlər. Bizimkilər isə əsasən yerli komandalarla kifayətlənirlər.
– Amma Uels və İslandiya gənc əhali sayına görə bizdən üstün deyil. Bəs niyə onlar bir neçə səviyyə irəlidədir?
– Yəqin ona görə ki, onlar 15-16 yaşlarından xarici çempionatlarda oynayırlar. Bizdə isə valideynlər övladlarını Sumqayıtdan Qəbələyə belə güclə buraxırlar (gülür). Bundan əlavə, azərbaycanlı futbolçuları xarici klublara təklif edə biləcək skautlar çatışmır, uşaq futboluna da lazımi diqqət yetirilmir. Biz qapalı mühitdə qalırıq. Avropada isə gənc futbolçuların taleyini valideynlər yox, peşəkarlar müəyyənləşdirir. Elə buna görə də futbolumuz yeniyetmələr səviyyəsində hətta orta Avropa yığmaları ilə belə rəqabət apara bilmir.
