Vətən müharibəsinin başlamasından, doğma torpaqlarımızın, Qarabağımızın mənfur düşmən tapdağından azad edilməsinə yönəlmiş döyüşlərdən 4 il ötür. 44 gün davam edən döyüşlərdə Azərbaycan xalqı vahid yumruq kimi birləşdi, hər gün torpaqlarımızın azad edilməsi ilə bağlı xəbərlərə sevindi, bir-birini təbrik etdi. Amma heç bir Qələbə şəhidsiz, qansız əldə edilmir. 44 gün ərzində işğaldakı torpaqlarımızın azad edilməsi üçün neçə-neçə gənc həyatını qurban verdi, yüzlərlə əsgərimiz qazi oldu. Azərbaycan xalqı hər gün olduğu kimi, bu gün də qəhrəman şəhidlərimizi ehtiramla anır, cəsur veteran və qazilərimizi diqqətdə saxlayır.
Biz də, Sumqayit24.az olaraq, qazilərimizi diqqətdə və gündəmdə saxlamağı, onların qürur dolu döyüş hekayələrini daha çox insana çatdırmağı özümüzə borc bilirik.
Əməkdaşımız sumqayıtlı qazi Cahangir Əliyevin səhhəti və xatirələri ilə maraqlanıb. İgid əsgər Cahangir aldığı yaralara görə, hələ də sərbəst danışa bilmədiyi üçün suallarımızı onun anası Sevda Əliyeva cavablandırıb.
- İlk olaraq, Cahangir barədə qısa məlumat verməyinizi rica edirik.
- Cahangir Gülbala oğlu Əliyev 1999-cu ildə Sumqayıt şəhərində anadan olub. Hazırda Kotec qəsəbəsində yaşayırıq. 2019-cu ildə tam orta təhsilini və musiqi məktəbini bitirərək hərbi xidmətə gedib.
Foto Sumqayıt24
- “Cahangir döyüşlərə necə və hansı əhvali-ruhiyyədə yollanıb?” sualına isə Sevda xanım belə cavab verdi:
- “Təxrisinə 3 gün qalmış müharibə başladı. Bir çox Azərbaycan oğlu kimi Cahangir də könüllü olaraq Kəlbəcərdə döyüşlərə qoşuldu. Dedi ki, “Yoldaşlarımın hamısı oradadır, mən də getməliyəm. Qeyrətim oturub gözləməyə imkan verməz. Bu, kişilikdən deyil”.
Cahangir doyüşlərdə cəmi 5-6 saat iştirak etsə də, silahdaşları ilə birlikdə ermənilərin postunu yerlə yeksan edib. Ertəsi gün, axşam saatlarında düşmən PUA ilə onların sığınacağını vurub. Dəstənin 4 üzvü şəhid olub, qalan 4-ü isə sağ qalıb. Cahangir sağ qalsa da, çoxlu xəsarət alıb, bədənində salamat yer yoxdur. Oğlum “canlı şəhid”dir.
Prezident İlham Əliyev tərəfindən Cahangir “Cəsur döyüşçu”, “Kəlbəcərin azad olunmasına görə” və “Vətən uğrunda” medallarına layiq görülüb.
- Cahangir sizə hərbi əməliyyatlarda iştirak edəcəyini əvvəlcədən bildirib?
- Yox. O, ümumiyyətlə heç hərbi xidmətdə başına gələnlərdən, yaşadıqlarından danışmağı xoşlamırdı. Hərbi xidmət dövründə heç vaxt məndən pul istəməyib, oradakı şəraitdən danışmayıb.
Müharibədən 3-4 gün əvvəl mənə zəng edib dedi ki: “Ana, mənimlə fəxr eləyərsən. Ya bayrağa bükülmüş tabutda gələrəm, ya da sağ-salamat”. Bir ana kimi təşvişə düşüb nə baş verdiyini soruşsam da, sadəcə zarafat etdiyini bildirdi. Amma o gecə gözümə yuxu getmədi. Səhər tezdən yenidən zəng etdi, ona ürək-dirək verdim, hər şeyin yaxşı olacağını dedim. Oğlumun ürəyində bir qram da qorxu yox idi.
- Cahangir yaralanandan neçə gün sonra Sumqayıta gətirilib? Onun yaralandığını nə zaman öyrəndiniz?
- Oğlum tanınmaz vəziyyətdə idi. Hər yeri yanmışdı. Heç orada da (döyüş zonasında) Cahangiri tanımayıblar, elə biliblər ki, şəhid olub. Mən isə noyabrın əvvəlində bu barədə xəbər aldım. Hər gün Müdafiə Nazirliyinə zəng edib onu soruşurdum. Deyirdilər ki, nə şəhidlərin, nə itkin düşənlərin, nə də ki yaralıların arasında adı var. Nəhayət, bir gün özləri zəng edib, Cahangirin yaralandığını bildirdilər.
Gecə saatlarında xəstəxanaya getdim, içəri buraxmadılar.. Səhər gedəndə isə həkim burada belə bir adamın olmadığını bildirdi. Getdim morqa, DNA üçün analiz verməyimi istədilər. Sonra rəis gəldi, Cahangirin sağ olduğunu, amma salamat olmadığını, komaya düşdüyünü dedi.
Sən demə, oğlum xəstəxanada Rəşad Atakişiyev adı ilə yerləşdirilib. Yəni, forması yanıb və üzərinə başqa adamın, Rəşad adlı əsgərin buşlatını atıb, helikopterlə Bakıya gətiriblər.
Onu ilk görəndə şoka düşdüm, qurudum qaldım. Özümü itirdiyimdən heç Cahangirin əl-qolunun yerində olub-olmadığına baxmadım.
Komada olsa da, nəfəsindən bildim ki, o, mənim gəldiyimi hiss edib. Cahangir ayılanda yaddaşı itmişdi. Heç kimi tanımasa da, məni tanıdı. Ağzını açıb danışa bilmirdi, hərəkət edə bilmirdi. Kəllə sümüyünün yarısı yoxdur, bir tərəfi işləmir.
İndi isə sərbəst şəkildə olmasa da, danışa bilir. Hər şeyi anlayır.
Foto Sumqayıt24
- Döyüş yoldaşlarından şəhid olan yəqin ki var…
- Döyüşlərdə yanında şəhidlik zirvəsinə ucalan əsgərlər olub. Bu yaxınlarda birinin doğum günü olacaq. O şəhidin anası da Cahangiri oğlu kimi sevir.
- Hazırda müalicəsi davam edir? Həkimlər nə deyirlər?
- Cahangir 50-dən çox əməliyyata girib. Türkiyədə bir dəfə 20, sonra isə 9 və daha 5 saat narkoz altında qalıb. Son narkozdan güclə ayıldı.
Uşaq yamaq-yamaqdı, tikişlərini də narkozla söküblər. İndi Cahangirimin bir gözu görmür, başının yarısı yoxdu, sol əli işləsə də, cəmi bir barmağı qalıb.
- Cahangir sizə arzularını danışır?
- Oğlum 20 yaşından əlil olub. Cavanlığı əldən gedib. Bütün arzuları yarımçıq qalıb. Sevdiyi qız var idi, ailə qurmaq, avtomobil və ev almaq istəyirdi. Onun üçün hətta iş də danışmışdım. İndi isə Cahangir kiməsə möhtac qalıb. Yəni yanında adam olmasa, özü heç nə edə bilmir. Amma mən inanıram ki, oğlum bundan da yaxşı olacaq, əvvəlki kimi olmasa da, sağlamlığına qovuşacaq. Bir gün onun daha yaxşı, daha gümrah olacağına inanıram. Bir ana kimi isə mənim təsəllim odur ki, oğlum Vətən yolunda, torpaqlarımızın azad edilməsi uğrunda döyüşüb, yaralanıb, qazi olub. Vətən sağ olsun!…
